Babcia upiekła piernikowego ludzika z oczkami z rodzynek i guzikami z cukru. Gdy otworzyła piec, pierniczek wyskoczył na podłogę i wybiegł za drzwi. – Łap go, dziadku! – zawołała babcia. Ale pierniczek śpiewał: – Biegnę, biegnę, ile sił, nie złapiecie mnie, choćbyś bardzo chciał!
Dziadek i babcia gonili go przez podwórko, ale pierniczek był szybszy. Za płotem spotkał krowę. – Stój, pierniczku, chcę cię zjeść! – zamuczała krowa. – Uciekłem babci i dziadkowi, ucieknę i tobie! – zaśpiewał pierniczek i pobiegł dalej.
Potem uciekł koniowi na łące i świni w błocie. Był z siebie coraz bardziej dumny. Aż dobiegł do rzeki. Nie umiał pływać, więc się zatrzymał. Wtedy zza krzaka wyszedł lis. – Pomogę ci przejść na drugi brzeg – powiedział słodko. – Usiądź mi na ogonie.
Pierniczek usiadł na ogonie lisa, a lis wszedł do wody. – Woda jest coraz głębsza, wejdź mi na grzbiet – powiedział. Potem: – Wejdź mi na nos, bo się zamoczysz. Pierniczek wskoczył lisowi na nos, a lis… hap! I pierniczka już nie było.
Od tamtej pory babcia, gdy piecze pierniczki, zawsze mocno zamyka piec. A dzieci, które słuchają tej bajki, wiedzą, że nie każdy, kto obiecuje pomoc, ma dobre zamiary.