Pewien lis biegł przez łąkę i nie zauważył starej studni. Wpadł do środka, a woda sięgała mu tylko do brzucha. Wyjść jednak nie mógł, bo ściany były wysokie i śliskie.
Po chwili nad studnią pojawił się spragniony kozioł. – Dobra ta woda? – zapytał. – Najlepsza na świecie! – zawołał lis. – Zimna i słodka! Wskakuj, napijemy się razem!
Kozioł nie zastanawiał się ani chwili i wskoczył do studni. Napił się do syta i dopiero wtedy zapytał: – A jak my stąd wyjdziemy? – Mam pomysł – powiedział lis. – Oprzyj przednie nogi o ścianę i wyciągnij rogi do góry. Wejdę po tobie, a potem pomogę ci wyjść.
Kozioł tak zrobił. Lis wspiął się po jego grzbiecie i rogach, wyskoczył na trawę i… pobiegł dalej. – Gdybyś miał tyle rozumu, ile masz włosów w brodzie – zawołał z daleka – najpierw sprawdziłbyś, jak wyjść, a dopiero potem byś wskakiwał! Na szczęście po kilku godzinach przyszedł pasterz i wyciągnął kozła na sznurze. Kozioł zapamiętał tę lekcję na zawsze.