Pewnego słonecznego ranka mały krawczyk siedział przy oknie i szył kamizelkę. Na stole leżała kromka chleba posmarowana konfiturą, a nad nią krążyło coraz więcej much. Krawczyk zdenerwował się, chwycił kawałek sukna i – trach! – jednym uderzeniem przegonił natręty. Gdy policzył, okazało się, że siedem much leży bez ruchu.
– Siedem jednym uderzeniem! – zawołał z dumą. – Cały świat musi się o tym dowiedzieć! Wyhaftował sobie na pasie złote litery: „Siedmiu za jednym zamachem” i wyruszył w drogę.
Na górze spotkał olbrzyma. – Kim jesteś, kruszyno? – zahuczał olbrzym. Krawczyk pokazał pas. Olbrzym pomyślał, że chodzi o siedmiu ludzi, ale postanowił go sprawdzić. Wziął kamień i ścisnął go tak mocno, że pociekła z niego woda. Krawczyk wyjął z kieszeni kawałek miękkiego sera, ścisnął go i serwatka pociekła mu po palcach. – Ja wyciskam więcej! – powiedział. Olbrzym zdumiał się. Potem rzucił kamień tak wysoko, że ledwo go było widać. Krawczyk wyjął z kieszeni ptaszka, którego wcześniej uratował z krzaków, i puścił go w niebo. Ptaszek odleciał i już nie wrócił. – Mój kamień nie spadnie wcale – oznajmił krawczyk. Olbrzym uznał, że lepiej nie zadzierać z takim siłaczem.
Wieść o dzielnym krawczyku dotarła do króla. Król poprosił go o pomoc, bo w lesie mieszkało dwóch olbrzymów, którzy straszyli całą okolicę. Krawczyk wspiął się na drzewo nad śpiącymi olbrzymami i zaczął zrzucać na nich małe kamyki. Każdy olbrzym myślał, że to ten drugi go zaczepia. Pokłócili się tak mocno, że w końcu obaj uciekli z królestwa i nigdy nie wrócili.
Król dotrzymał słowa. Krawczyk dostał w nagrodę piękny dom i zaszczytne miejsce na dworze. Do końca życia opowiadał dzieciom, że najważniejsze nie są wielkie mięśnie, tylko głowa pełna pomysłów i odrobina odwagi.